تبليغاتX
خوشه های خواستن

 

هی می افتد چشمانم از یاد تو

 

 هی نمی رسد اما به دستان تو 

 

هی می نویسم از زن از شعر از تو

 

 هی نمی شود دلم اسیر تو

 

هی آه می شود دلم هی می سوزد

 

هی بیدار نمی شود دلم از خواب تو

              

+ نوشته شده در پنجشنبه 1387/04/13ساعت 10:0 توسط ج.زارعی |


  

  تکانده ام برگ برگ مژه هات

 

                        از تاک چشمانت..

 

             تا که ریخته

 

                    ریز ریز  خواستن

 

 

                پای انجیرهای پایبندی ات...

       

          تا که بافته بی تاب

 

                      دلم

       گیسوانت را

 

              بر صلیب جاودانگی

 

                              با خلال های در هم باران

            *************

 

دیرگاهی

 

           نگریسته ام مصلوب

                    

میان ساعات بیقراری ات

                            و          

                                  انگار هنوز

 

         در             هوای خواستنت

 

                  رطوبت  تردید

 

                                     برجاست

+ نوشته شده در یکشنبه 1387/04/02ساعت 19:27 توسط ج.زارعی |


      

        نهاده ای

           انگشت اشاره بر کمان افکارت،

                                      منطقی!

      نشانه رفته ای

             سیب خاکستری دلم

                                 بی هوا!

         کشیده ای

        دود روشنفکری ات     به رخ سادگی ام

                                          بی حس!

         نگاه داشته ای

                    رهاییم

              در گرو کام دلت        بی شرم!

      رها کرده ای

          انگشتان بی قید و بندت

                            از تمام امید های بسته ام

        رمیده ام

           از سنگریزه های کمانه کرده از

                                         تیرت           تردست!

           افتاده ام آخر از 

                  صخره های نخواستن  ات   

              

                                             اما.....

                                     انگشت اتهامت 

                                                   فردا به سوی کیست؟

 

+ نوشته شده در سه شنبه 1387/03/21ساعت 19:55 توسط ج.زارعی |


 

تمام شده نور ونمایش وصحنه

 

               تمام شده بازی تلخک وشاه

 

 

 

تمام شده تق تق تشویق تماشاچی

 

         

                                           وتقدیم شاخه گلهای تقدیر

 

تمام شده تعظیم گروهی پیشانی

 

           و بارش عرقهای خستگی به خاک

 

 

 

تمام شده باران نحس وکرخت              

        

             روی آسفالت مغموم و کم آدم

 

 

(درب گل فروشی تلخک ،می فروشد تقدیر

 

                  درب نانوایی شاه ،خواب گل می چیند)

 

 

تمام شده قصه ونمایش،شاعر

 

                               تمام نشد زهر قسمت

                                                          آخر ، شاه

 

تمام شده غصهً گل ونان ،شاه لیر

               

                      وشیرهً تلخی آن شب،تلخک

 

+ نوشته شده در یکشنبه 1387/03/19ساعت 11:57 توسط ج.زارعی |


 

۴۰،۳۰،۲۰ وچند تا

                     آنتی بیوتیک یکجا  : (گزارش اول)

آخر

مانده بود در تنش

خستگی گران گاری چی

                                از حتی

         یک فنجان چای هم نداشتن:(ثانی)                                             همیشه هیچ

                                                                                                                 گروهی

                                                                                              این جنایت را تقبل  نکرده:(گزارش آماده)

                                (گُ. ضرورت):

                                                           فلان کَسک:

                                                                                 گرانی چای؟

                                                                     فعلا باید  بروم

                                                              مزرعه ،اسب،تعطیلات

           

 بمانید شما آقا

              باید ما برویم آقا

 

                    باید رفت             هه

                                            بیچاره قرصها  چه مطیع

                                                     آدمها را می برند....

 

+ نوشته شده در دوشنبه 1387/03/13ساعت 18:33 توسط ج.زارعی |


 

دیگر نبینم  اگر

این بار که آمدم

 سپر کرده ای عصبی اتم 

                 یا

معصومیت تهی از شعرت را

نه تعارف انگشتان آویزان به سینه ات

ونه آن لحظه گل از گل سرخت شکفتن را

                    **********************

برای افتادن،

شعر هایت چه نارس شده

بیفتی  اما اگر از چشمم!

دیگر حتی خدا

حتی ابلیس هم

به دادت

به یادت هم  

نمی آید

 

 

+ نوشته شده در دوشنبه 1387/03/06ساعت 17:54 توسط ج.زارعی |


تجدید زیستن  نه

  که خود تمام حیات است

          آن لحظه هراسانی

                          که تردی تمنایت

              در انتظار همخوابگی دیگر

         می شکند

                          ....

      ودر نگاهت   سیگار  شعله می کشد

+ نوشته شده در یکشنبه 1387/02/29ساعت 18:9 توسط ج.زارعی |


از وقتی که چشمانت آرام لبخند زد ند

                                   به شلختگی ام

کوهها در چشمانم در حرکتند

و دشتی که نزدیکتر می شود

                                    به خستگی ام

از آن وقت نا امید از پاسخت به کو ه زده ام،سنگدل!

تا بدانی که تو قشنگتری یا من دلداده تر؟

 

+ نوشته شده در دوشنبه 1387/02/09ساعت 9:32 توسط ج.زارعی |


ای صبح ای بشارت فریاد

                         خروس را در آستان آمدنت سر بریده اند

                                                                          «سایه»

+ نوشته شده در دوشنبه 1387/01/26ساعت 10:35 توسط ج.زارعی |


دیروز که ری را دیر آمد،  باد آمده بود وقیصر را برده بود به میهمانی سمفونی باشکوه باد واشک و آویشن

                         وحالا مردمان دارند از خاک بهشتی باز میگرد ند که تنها مرگ را به مساوات باز می نمایاند...

+ نوشته شده در چهارشنبه 1386/12/22ساعت 9:50 توسط ج.زارعی |